Ο φίλος μου ο Μουσταφά

Πολλά παιδιά από διαφορετικούς τόπους, ξεριζωμένα. Κι εκεί που θα περίμενες κλάμα και απόγνωση χτίζουν μικρές ζωές μες τα χαλάσματα. Φιλίες νέες.

Πολλά παιδιά από διαφορετικούς τόπους, ξεριζωμένα. Κι εκεί που θα περίμενες κλάμα και απόγνωση χτίζουν μικρές ζωές μες τα χαλάσματα. Φιλίες νέες.

Πλατεία Βικτωρίας 28/09/2015

Ο Μουσταφά είναι φίλος μου. Είναι 9 χρονών. Είναι ένα παιδάκι που βρίσκεται στη πλατεία εδώ και τρεις μέρες διότι η οικογένειά του περιμένει να της σταλούν λεφτά από το Αφγανιστάν για να συνεχίσουν το ταξίδι τους ...

Κυρίες κωλοπετσωμένες πλησιάζουν κουμπωμένες κρατώντας τσάντες με κυρίως μωρουδιακά και κάποια τρόφιμα. Κρουασάν και τέτοια. Καλοσύνη τους, σκέφτομαι, μιας που φαντάζουν εντελώς ξένες απ'όλο αυτό. Κουνάνε τις σακούλες με έναν τόνο επίδειξης και τα πιτσιρίκια ορμάνε. Μαζί και μεγάλοι - είναι κοντά μεσημέρι και ο κόσμος πολύς - οι κυρίες σοκάρονται. Εγώ σαστίζω από τον τρόπο που προτάσσουν τα πρόσφορα κατά τα παιδιά, ανοίγω κάμερα. Ο Μουσταφά ο φίλος μου που ξέρω τη σκηνή που μένει και όλη του την οικογένεια - όπου κανείς δε μιλάει αγγλικά μα καταλαβαινόμαστε μια χαρά - μου πιάνει το χέρι και μου γνέφει "όχι". Τον κοιτάω με απορία και με πηγαίνει κατά έναν τύπο που ξέρει κάτι σπαστά αγγλικά. Ο τύπος μεταφράζει τα λόγια του φίλου μου του Μουσταφά που φαίνεται αγχωμένος, "εμεις, λέει, δεν έχουμε μάθει έτσι, δε θέλω να γράψεις στη κάμερα αυτό που μόλις έγινε" κοντοστέκομαι, βάζω το καπάκι στο φακό για να ησυχάσει, του ανακατεύω τα μαλλιά (διότι τα φτιάχνει με περίσσεια φροντίδα το πρωί που ξυπνάει) χαμογελάω, και συνεχίζω να παίζω μπάλα με τα υπόλοιπα πιτσιρίκια.

Λίγη ώρα μετά κύριος που μένει στη περιοχή δίνει στο φίλο μου το Μουσταφά ένα σάντουιτς περιποιημένο. Τα μάτια του αστράφτουν. Έρχεται κατά το μέρος μου και με σκουντάει στο μπράτσο. Ο φίλος μου ο Μουσταφά, περπάτησε 26 ώρες από τη χώρα του, που δεν έχει σημασία αν λέγεται Συρία ή Αφγανιστάν, μου προσέφερε το μισό του σάντουιτς. Κοκάλωσα.

Copyright © 2015 Valentina Fedonos. All Rights Reserved.